Παραλογισμός

ByStratos Tsagaris

Ιούλ 2, 2026

Read Time:1 Minute, 17 Second

“Η φύση εκδικείται !”, αναφωνούν πολλοί στο άκουσμα των ασυνήθιστων καιρικών φαινομένων στην κεντρική Ευρώπη.

Λες και η φύση έχει βούληση, λες και είναι ένας μοχθηρός εκδικητής κατά της ανθρωπότητας !

Εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια έπειτα από την εμφάνιση του Homo Sapiens συνεχίζουν κάποιοι να αποδίδουν όλα τα δυσερμήνευτα και ακατανόητα του κόσμου σε θεούς και δαίμονες, σε υπερφυσικές δυνάμεις, οι οποίες ενίοτε είναι… “πανούργες”, “κακές” και διέπονται από …”εκδικητική μανία” !

Τι και αν ο Ηράκλειτος (540-480 π.Χ.) διακήρυττε ότι ο κόσμος διέπεται από τον Λόγο, μια καθολική λογική τάξη που ρυθμίζει τα πάντα.

Τι και αν οι Στωικοί φιλόσοφοι (3ος αιώνας π.Χ.) δίδασκαν ότι ο Θεός είναι παρών σε ολόκληρη τη φύση ως ορθολογικός Λόγος και ότι όλα εξελίσσονται σύμφωνα με μια αναγκαία τάξη, άρα δεν γίνεται τίποτα κακό εξαιτίας του.

Όπως και ο Μπαρούχ Σπινόζα (1632-1677), θεωρούσαν ότι ο κόσμος λειτουργεί σύμφωνα με αναγκαίους νόμους και όχι με αυθαίρετες θεϊκές παρεμβάσεις. Ο θεός του Σπινόζα ταυτιζόταν με τη φύση και την ίδια την πραγματικότητα. Δεν θυμώνει, δεν αγαπά, δεν τιμωρεί, δεν επιλέγει. Όλα συμβαίνουν σύμφωνα με αναγκαίους νόμους της φύσης και όχι επειδή ο Θεός παρεμβαίνει θαυματουργικά. Μια ιδέα που έβρισκε σύμφωνο και τον Άλμπερτ Αϊνστάιν (1879-1955).

Παρ’ όλα αυτά, κάποιοι θα συνεχίσουν να πιστεύουν στην εκδικητικότητα της φύσης και θα φορτώνουν σε έναν “πρωτόγονο” ανθρωπομορφισμό της φύσης τις ανθρώπινες καταστροφικές επεμβάσεις στο φυσικό περιβάλλον, γιατί δεν μπορούν να εξηγήσουν λογικά τα φυσικά φαινόμενα και γιατί -φυσικά- αποποιούνται τις ευθύνες τους για τη διατάραξη των φυσικών νόμων…

Πίνακας : Rene Magritte, “A Storm”, 1932