
“Η απώλεια της αυτοεκτίμησης και όχι η απώλεια της εκτίμησης εκ μέρους οποιουδήποτε άλλου θα ήταν το μεγαλύτερο κακό που θα μπορούσε να μου συμβεί”, έγραφε ο πάντα επίκαιρος Immanuel Kant (Επιστολή στον Μέντελσον, 8/4/1766).
Και τι σημαίνει αυτοεκτίμηση ; Να ακολουθώ πάντα τον ηθικό νόμο που εγώ ο ίδιος έχω θεσπίσει : να πράττω πάντα έτσι, ώστε να μπορώ να θέλω και όλοι οι άλλοι να πράττουν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, χωρίς να τίθεται σε κίνδυνο η ελευθερία και η αξιοπρέπεια η δική μου και των άλλων. Να πράττω ό,τι θέλω, αρκεί η θέληση μου να έχει την ισχύ του καθολικού νόμου.
Μόνον έτσι απορρίπτω το κακό με τη λογική μου. Ο έλεγχος αυτός είναι που δικαιώνει τις επιλογές μου και δικαιολογεί τις πράξεις μου και δεν έχω ανάγκη καμία υπερβατική “ανώτερη” δύναμη οποιασδήποτε εξουσίας -κοσμικής ή θεϊκής- να μου τον επιβάλλει.
Μόνον έτσι η αυτοεκτίμηση γίνεται παράσημο γενναιότητας και όχι κέλυφος υποκρισίας…
Πίνακας : Rene Magritte, “The Familiar Objects”, 1928